Zeuren en zagen

RYAN « Ik zet een knop om. Ik stel me erop in dat ik maximaal 30 dagen bijzonder veel honger zal lijden - zeker omdat ik een echte bourgondiër ben. Van de eerste Expeditie wist ik dat honger pijn doet: je voelt iets wegtrekken uit alle plekjes in je lichaam, je bent jezelf als het ware aan het opeten. Tot maag gekrompen is en je er minder moeite mee hebt. Dit keer heb ik ook bewustniet te veel gegeten, ook als het kon, om het hongergevoel niet weer op te wekken.»

HUMO Heb je het eetfestijn van de achterblijvers aan je voorbij laten gaan?
RYAN « Toen ik dat gebraden speenvarken zag, dacht ik: lekker! Maar in 2003 had ik bij de samensmelting vijf hamburgers en hotdogs en vijf bakken friet soldaat gemaakt, en toen zat ik binnen een kwartier met buikkrampen bij het kampvuur én met een vinger in mijn keel. Dit keer heb ik een paar stukjes varkenvlees gegeten, een partje sinaasappel, een stukje appel en een roosje bloemkool. En toen was het: genoeg is genoeg.»

HUMO Konden de anderen zich ook zo beheersen?
RYAN « Fleur heeft zich ook redelijk ingehouden, maar de rest heeft zich behoorlijk te goed gedaan, zeker aan de drank (lacht). Ik drink totaal niet, dat was mijn redding.»

HUMO Hoe viel de opmerking van Ernst-Paul dat de samensmelting al achter de rug was?
RYAN « 'De samensmelting is geweest, en jullie zitten er niet bij.' Huh? Ik ben positief ingesteld, dus dacht ik: 'Mij maak je niet wijs dat ze er ineens vijf mensen uitkicken.' Ik heb nog gezegd: 'Jongens, rustig aan de drank, straks komt er nog een proef.' Ik zag Maxime aan de biertjes, tatata! Ik dacht: als er straks een evenwichtsproef komt, gaat die finaal plat. Uiteindelijk kwam Lotte om de hoek: 'Willen jullie met me meekomen voor een slaapproef?' Zie je wel: dit is 'Expeditie Robinson', waar verrassing nummer één is.»

HUMO En toen waren jullie nog met z'n vieren op Miniloc, met als enige voedsel een kom rijst.
RYAN « En een heel klein beetje olie. Dat weet ik nog omdat, de eerste keer dat we rijst maakten, Lydia er olie bij wou doen. Dat wilde ik niet laten gebeuren: als we later iets zouden vinden dat je moest bakken, zou dat niet meer kunnen. En dan kon ze wel roepen: 'Maar dat is lekker!' We moesten daar overleven, en dan denk je niet aan wat lekker is, maar aan wat nodig en niet nodig is.»

HUMO Heb je je direct meester gemaakt van de rantsoenering?
RYAN « Nee, da's eigenlijk vanzelf bij mij terechtgekomen. En eerlijk is eerlijk: ik vertrouwde Lydia niet genoeg om haar het rantsoen in handen te geven. Als zij honger heeft, eet ze het liefst de hele pot op.»

HUMO Toen Fleur en Veronique uit de Expeditie verdwenen waren, droogde Lydia haar tranen en was het gedaan met haar gezeur en gezaag. Fout beeld, zegt ze zelf: 'Puur het gevolg van de montage.'
RYAN « Niet mee eens. Lydia begon al direct bij het speenvarken te zeuren: 'Wat zit hierachter? Wat komt er nu?' en blablabla. Dat kan je honderdduizend keer vragen, dat vertellen ze je toch niet. Laat de dingen op je afkomen. Geniet van het eten, geniet van elkaar en van de verhalen die je uitwisselt. Maar ze blééf er maar over doorgaan.

Toen we op Miniloc aankwamen, zag Fleur het daar helemaal niet zitten, en Lydia ging daar erg in mee. Ik was bang dat zij het hele kamp naar beneden zouden trekken, en dus probeerde ik nog tien keer positiever te zijn dan ik al ben: om hen er bovenop te helpen. Bij Fleur was dat moeilijk, bij Lydia ging het soms wel en dan weer niet. Op een gegeven moment wilden ze allebei heel erg graag naar huis. De proef met de blokken was echt een strijd om wie het eerst weg zou mogen. Vandaar dat Lydia in oprechte tranen uitbarstte toen Fleur verloor en wij terugkeerden naar het eiland.

De switch is gebeurd op het moment dat Veronique zei: 'Geef toch op, Lydia, verlaat de Expeditie op een waardige manier.' Daar bleef ze te lang over doorgaan, waardoor Lydia volgens mij is gaan denken: 'Wacht maar, straks kick ik jou eruit!' 

Na de paalproef zei Lydia: 'Dit was de zwaarste proef van de hele Expeditie.' En ik zei: 'De zwaarste proef gaat voor mij nu komen: samen met jou alleen op een eiland!' Maar wonder boven wonder: ze is als een blad aan een boom omgedraaid, en we hebben drie fijne dagen gehad. Echt helemaal super.»